The post 22-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 22-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Butyraat
“Butyraat is een kortketenvetzuur. Dat verbrand je makkelijk en het geeft enorm veel energie,” aldus Birgit. Wanneer het lichaam uit balans is, is er negen van de tien keer ook een energietekort. Butyraat lost dat op, puur door de juiste voedingsmiddelen te eten.

Een samenwerkingsproject met je darmflora

Butyraat maak je niet zelf, maar samen met je darmbacteriën. Die zetten onverteerbare, fermenteerbare vezels om via een fermentatieproces in de dikke darm. Het resultaat voedt niet alleen de darmslijmlaag, maar stimuleert ook de groei van lactobacillen en bifidobacteriën. “Die onderhouden weer je darmslijmvlies, en dat slijmvlies geeft op zijn beurt voeding aan de darmflora,” zo beschrijft Birgit een mooie kringloop. Cruciaal is dat butyraat ontstekingsremmend werkt. “Al die westerse ziektes beginnen met ontstekingen,” waarschuwt ze. Ook laaggradige ontstekingen die je niet voelt, wil je onder controle houden.

De kracht van koude zetmeelbronnen

Hoe kun je aanmaak van butyraat bevorderen? Birgit noemt een verrassende tip: koude aardappel. Kook je een aardappel en laat je hem afkoelen, dan verandert de zetmeelstructuur. Daardoor kunnen je darmbacteriën hem moeilijker afbreken en gebruiken ze hem juist om butyraat van te maken. Koude pasta en koude rijst doen precies hetzelfde. “Die koude rijstsalade die ik als kind in Amerika leerde eten, is eigenlijk heel goed voor je darmflora,” vertelt ze. Combineer de pasta liever met doperwten en vitamine C dan met veel gehakt, anders wordt de maaltijd te zwaar.

Paddenstoelen en bèta-glucanen

Ook paddenstoelen en granen helpen, dankzij hun fermenteerbare bèta-glucanen. Paddenstoelen bevatten echter lange koolstofketens die niet iedereen goed verdraagt. “Eet ze nooit rauw,” benadrukt Birgit. Roerbak of fijnmalen ze tot saus. Krijg je toch krampen, dan is je darmflora op dat moment nog niet op orde en kun je ze beter even laten staan.

Vezeltekort en de negatieve spiraal

Wie structureel te weinig butyraat aanmaakt, zakt langzaam in energie en kwaliteit af. De oorzaak is vrijwel altijd een vezelarm voedingspatroon. “De 400 gram groente en fruit die het Voedingscentrum adviseert, is nog veel te weinig voor een goede darmflora,” stelt Birgit. Eet je genoeg vezels, dan maak je butyraat vanzelf aan.
Als extra tip voor kinderen noemt ze rauwe winterpeen met een beetje mayonaise: het vet helpt bij de opname van de vetoplosbare vitaminen, en de kinderen vinden het lekkerder.

The post Butyraat: geeft energie en remt ontstekingen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

PFAS
“Experts roepen heel veel, maar als je echt in studies duikt, blijkt dat een filter geen onzin is,” stelt Juglen.

Drie keer de toegestane waarde

De advieswaarde voor PFAS in kraanwater ligt op 4,4 nanogram. In delen van west-Nederland meet men ruim drie keer zoveel. “Ik woon zelf in Haarlem en schrok me rot,” zegt Juglen. De oorzaak ligt deels stroomopwaarts. Duitse chemiebedrijven lozen langs de Rijn en de Maas vrijwel ongehinderd PFAS. Op sommige dagen gaat het om bijna twee kilo per dag. Omdat Nederland aan het einde van deze rivieren ligt, komt de vervuiling uiteindelijk bij ons uit de kraan.

Waarom duinwater juist nadelig is

In west-Nederland drinken we vaak duinwater. Dat klinkt schoon, maar is juist kwetsbaar. De zee bevat zelf veel PFAS, onder meer uit blusschuim. Door de golfslag komt deze stof in de lucht en verspreidt zich over de duinen, waar regen het in het grondwater spoelt. “Duinwater was vroeger goed, maar is tegenwoordig wat dit betreft nadelig,” aldus Juglen.

De mythe van het nutteloze filter

Een waterexpert beweerde in de krant dat thuisfilteren zinloos is. Juglen weerlegt dit. Het waterbedrijf gebruikt vijf meter actieve kool op miljoenen liters ruw water; thuis filter je langzaam en gefilterd water. Studies tonen aan dat een goed actief-koolfilter PFAS bijna volledig verwijdert, mits je een geperst koolstofblok gebruikt in plaats van de korreltjes in goedkope kannen. Een Amerikaanse studie bij bijna 700 mensen bevestigde het: wie thuis filterde, had aantoonbaar minder PFAS in het bloed.
Vervang je filter tijdig, bijvoorbeeld na een half jaar, want een verzadigd filter kan de stof juist weer afgeven. Zo houd je de belasting zo laag mogelijk.

Zelf koken als tweede wapen

Naast drinkwater komt de meeste PFAS uit voeding, vooral uit fastfood en kant-en-klaarmaaltijden. “Wie zelf kookt met pure ingrediënten, verlaagt het risico al flink,” zegt Juglen.

The post Drie keer te veel PFAS in west-Nederland: zo haal je het er wél uit” appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

vermoeidheid|
In de functionele geneeskunde spreken ze dan van een duidelijk voor en na. Eerst worden andere oorzaken van vermoeidheid uitgesloten, zoals een trage schildklier, ijzertekort of bloedarmoede. Blijft het patroon daarna overeind, dan is een veelvoorkomende onderliggende factor een latente virale belasting. Dat is een virus dat in slaapstand in het lichaam zit, maar weer actief wordt als de afweer verzwakt, en dat het immuunsysteem vervolgens continu bezighoudt.

Epstein-Barr: de meest voorkomende boosdoener

De meest voorkomende latente virale belasting is het epstein-barr virus, de veroorzaker van de ziekte van Pfeiffer. “Dat is door corona ook weer in de schijnwerpers komen te staan,” stelt Tim. Bij een deel van de long-covidpatiënten lijkt de besmetting de cellulaire afweer te verzwakken, waardoor oude virussen weer de kop opsteken. Sommige patiënten van vijftig of zestig weten nog precies hoe ze op hun zeventiende vermoeid raakten door het epstein-barr virus en daarna nooit meer volledig zijn opgeknapt.
Met speciale T-cel-testen laat Tim meten of het immuunsysteem nog actief tegen het virus reageert. Dat is een aanwijzing dat het virus niet in rust is.

Twee sporen tegelijk

De aanpak rust op twee pijlers. Enerzijds moet de cellulaire afweer weer goed gaan werken, zodat het virus terug in slaap valt. Anderzijds moet de virale belasting omlaag, oftewel het aantal virusdeeltjes. “Als je dat spel weet te winnen, kunnen patiënten uit de vicieuze cirkel van laaggradige ontsteking en verzwakte afweer komen,” legt Tim uit. Die cirkel houdt zichzelf in stand: meer virus geeft meer ontsteking, meer ontsteking verzwakt de afweer verder, en zo gaat het door.

De fundamenten: stress, slaap en darmen

De sleutel ligt bij de basis. Stress ondermijnt de cellulaire afweer, en slaap en immuunsysteem zijn nauw met elkaar verbonden. Omdat ongeveer 70 procent van de immuuncellen in en rond de darmwand zit, spelen ook darmproblemen vaak een rol. Een tekort aan vitamine D, of een verminderde gevoeligheid ervoor, is regelmatig een verborgen factor.
Bij ernstige klachten en een hoge virale belasting kan hoog gedoseerde vitamine C per infuus worden ingezet, oplopend tot 25 gram. Vooraf worden onder meer de nierfunctie en het enzym G6PD gecontroleerd. “Eerste studies laten gunstige effecten op vermoeidheid zien, en in de praktijk zien we dat ook terug,” aldus Tim.
Bewegen is goed, maar te veel inspanning kan juist post-exertionele malaise (PEM) uitlokken. Dat is een terugslag na inspanning, vaak pas een dag later, die kenmerkend is voor deze groep. De juiste balans vinden is daarom essentieel.

The post Chronische vermoeidheid: het slapende virus dat je immuunsysteem uitholt appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

probiotica
Deze uitspraak van Cindy betekent dit niet dat probiotica nutteloos zijn. Hun tijdelijke aanwezigheid creëert juist een situatie waarin de eigen darmflora geholpen wordt om zich te herstellen. Het gaat erom dat de ongunstige flora geen kans krijgt om te overgroeien, terwijl de eigen bacteriën weer op krachten komen.

Beginnen tijdens de kuur, niet erna

Veel mensen wachten met probiotica tot de antibiotica erop zitten. Cindy adviseert echter om juist tijdens de kuur te beginnen, mits er minimaal twee uur zit tussen de inname van het antibioticum en het probioticum. “Er is veel onderzoek dat laat zien dat je bijwerkingen zoals diarree daarmee mogelijk kunt voorkomen,” legt ze uit. Door vroegtijdig in te grijpen, is de uiteindelijke verstoring van de gezonde flora vaak minder ernstig.

Maagzuur is de eerste hindernis

Niet elke bacterie overleeft de zure maagomgeving. Sporenvormende soorten zoals Bacillus coagulans en Bacillus subtilis zijn hier beter tegen bestand. Voor de kwetsbaardere stammen gebruiken fabrikanten maagzuurresistente coatings of capsules die pas later openbreken. Zo komen de levende bacteriën alsnog in de dikke darm aan, waar ze hun werk kunnen doen.

Voeding als echte brandstof

Probiotica alleen redden het niet. “Je moet de eigen populatie goed voeden met de vezels die voor die bacteriën goed zijn,” aldus Cindy. Polyfenolen uit groenten en fruit ondersteunen dit proces. Een breed gezond voedingspatroon is daarom essentieel. Probiotica zijn een hulpmiddel bovenop goede voeding, een gezonde leefstijl en stressvermindering, geen vervanging ervan.

Een levenslange aandachtspunt

De grootste ontwikkeling van de darmflora vindt plaats in de eerste twee levensjaren, waarna een soort blauwdruk ontstaat die moeilijk blijvend te veranderen is. Hoe meer factoren zoals antibiotica zich opstapelen, hoe moeilijker het wordt om de balans zonder kunstgrepen te herstellen. “Dat zal een aandachtspunt blijven,” waarschuwt Cindy. Wie merkt dat het ‘rommelt’ met de stoelgang of de darmen, kan beter een langere kuur van vier tot zes weken aanhouden dan twee weken. Soms volstaat één kuur per jaar, soms vraagt het om regelmatige aandacht. Luisteren naar je eigen darmen blijft de beste graadmeter.

The post Probiotica: tijdelijke gasten met een blijvende missie appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 15-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 15-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

parabiotica
“We spreken tegenwoordig liever over ‘biotica’, omdat er zoveel meer onder valt dan alleen de levende culturen,” aldus Lianne. Naast de bekende probiotica (levende bacteriën) en prebiotica (voedingsvezels die deze bacteriën voeden), winnen twee nieuwere vormen snel aan terrein: postbiotica en parabiotica. Deze stoffen bieden een oplossing voor mensen bij wie traditionele probiotica niet aanslaan of klachten veroorzaken.

Postbiotica: de krachtige stofwisselingsproducten

Postbiotica zijn geen bacteriën zelf, maar de waardevolle stoffen die probiotica produceren tijdens hun levenscyclus. Denk hierbij aan butyraat, korte ketenvetzuren en melkzuur. “Het zijn precies die stoffen die uiteindelijk het gunstige effect hebben op onze gezondheid en ontstekingsremming werken,” verduidelijkt Lianne. Het grote voordeel van postbiotica is de stabiliteit. Waar levende probiotica kwetsbaar zijn voor maagzuur, galzouten en hitte (waardoor veel bacteriën hun bestemming in de darm nooit bereiken), komen postbiotica onveranderd en actief aan. Ze werken directer, omdat het lichaam de stof direct kan opnemen zonder dat de bacterie eerst hoeft te koloniseren.

Parabiotica: de kracht van de dode bacterie

Een nog verrassender ontwikkeling zijn de parabiotica. Dit zijn probiotische bacteriën die bewust ‘doodgemaakt’ zijn, vaak door verhitting (heat-killed). Hoewel ze niet meer leven, is hun celwandstructuur nog volledig intact. “Uit recente studies blijkt dat het lichaam ook veel gezondheidseffecten haalt uit een dode bacterie,” legt Lianne uit. De eiwitstructuren en componenten op de celwand kunnen bijvoorbeeld schadelijke stoffen (zoals LPS) of pathogenen binden en zo de darm beschermen. Omdat ze niet leven, hoeven ze niet te overleven in de maag en zijn ze niet afhankelijk van koeling of specifieke bewaarcondities.

Wanneer kiezen voor het niet-levende alternatief?

Voor wie zijn deze nieuwe vormen het meest geschikt? Lianne adviseert post- en parabiotica vooral bij mensen die gevoelig reageren op traditionele probiotica, bijvoorbeeld met een opgeblazen gevoel of winderigheid. “Het effect is vaak milder maar wel directer,” stelt ze. Ook bij een verstoorde darmflora (dysbiose) of de aanwezigheid van pathogenen kunnen parabiotica effectief zijn door hun bindende werking. Waar levende probiotica tijdelijk een kolonie proberen te vormen (zolang je ze slikt), bieden de niet-levende varianten een stabiele, voorspelbare ondersteuning.
Uiteindelijk is het een kwestie van maatwerk: wat voor de één werkt, hoeft voor de ander niet te gelden. Het monitoren van symptomen zoals stoelgang en een opgeblazen gevoel is vaak een betere graadmeter dan dure microbioomtesten.

The post De opkomst van post- en parabiotica appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Sint-Janskruid
“Er is een oud verhaal dat de duivel een hekel had aan Sint-Janskruid, omdat hij geen grip heeft op iemand die blij is,” vertelt Andrea glimlachend. Je herkent het echte Sint-Janskruid aan de kleine, lichtdoorlatende gaatjes in de bladeren. Vandaar de Latijnse naam perforatum. Hoewel het in het wild groeit, is zorgvuldige identificatie essentieel omdat er verwante soorten zijn zonder deze specifieke eigenschappen.

Meer dan alleen een stemmingsverbeteraar

Naast het kalmeren van het zenuwstelsel bij stress, angst en slapeloosheid, is Sint-Janskruid een krachtige bondgenoot voor de lever en de bloedsomloop. Het stimuleert de leverfunctie en verbetert de doorbloeding, wat het bij uitstek geschikt maakt voor mensen met altijd koude handen en voeten. Ook ondersteunt het het klierstelsel en de spijsvertering. Andrea benadrukt dat het kruid kinderen met ADHD kan helpen om beter bij zichzelf te blijven, niet door ze te verdoven, maar door hun eigen kracht te versterken waardoor ze betere keuzes maken. “Het zet je in je kracht,” aldus Andrea.

Wondheling en de ‘trekpleister’-olie

Een minder bekende maar fascinerende toepassing is de uitwendige genezing van wonden. Van de bloemen wordt een dieprode olie getrokken die werkt als een krachtige ‘trekpleister’. Andrea deelt een opmerkelijke ervaring met een koe die een diepe, etterende wond aan zijn knie had. “Na het aanbrengen van een kompres met Sint-Janskruidolie kwam al het vuil eruit en binnen een week zat er een mooie korst op,” vertelt ze. De olie werkt pijnstillend en trekt vreemde voorwerpen zoals splinters moeiteloos uit de huid.
Wel geeft Andrea aan dat deze olie de huid mogelijk gevoelig kan maken voor de zon; na het smeren direct de zon vermijden om verbranding te voorkomen. Bij het drinken van thee is dit effect bij ons klimaat verwaarloosbaar.

Voorzichtigheid bij medicatiegebruik

Ondanks de vele voordelen is er één belangrijke contra-indicatie: het gelijktijdig gebruik met medicatie. Sint-Janskruid versnelt de afbraak van stoffen in de lever, waardoor het de werking van veel geneesmiddelen, waaronder de anticonceptiepil en antidepressiva, kan tenietdoen. “Als je medicijnen slikt, is inwendig gebruik af te raden tenzij je dit met een arts overlegt,” waarschuwt Andrea.
Voor wie geen medicatie gebruikt, is het kruid echter een veilige en krachtige bondgenoot. Dat geldt voor zowel als thee, tinctuur of olie. Andrea adviseert om altijd met één kruid tegelijk te beginnen om de reactie van het lichaam goed te kunnen observeren.

The post Sint-Janskruid: het zonnekruid dat je sterker maakt van binnen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Retinol-hype 
“Het is een ongelooflijke hype, terwijl het al decennia bestaat,” stelt Monique. Hoewel wetenschappelijk onomstreden is dat retinol de celvernieuwing stimuleert, fijne lijntjes vermindert en pigmentvlekken vervaagt, waarschuwt Monique voor de keerzijde: ernstige irritatie. “In die eerste weken wordt je huid dunner en kwetsbaarder, wat juist weer kan leiden tot extra pigmentproblemen, zeker in de zomer,” legt ze uit.

De valkuil van irritatie en ontsteking

Het werkingsmechanisme van retinol berust op het versnellen van de celdeling, maar dit gaat vaak ten koste van de huidbarrière. Monique benadrukt dat irritatie per definitie een ontstekingsreactie is. “Ik houd niet van dingen die irriteren, want dan moet de huid in actie komen om zich te verdedigen,” zegt ze. Veel gebruikers, waaronder jonge meiden die het middel preventief inzetten zonder dat het nodig is, slagen er niet in om door de initiële irratatieperiode heen te komen. De Europese wetgeving heeft inmiddels het maximaal toegestane percentage in cosmetica verlaagd (naar circa 0,3%) en formuleringen zijn verzacht, maar voor gevoelige huidtypes blijft het een riskante keuze. Bovendien mag retinol nooit overdag gebruikt worden vanwege de verhoogde gevoeligheid voor UV-straling.

Milde alternatieven

Voor wie kiest voor een minder agressieve aanpak, zijn er uitstekende alternatieven. Monique noemt niacinamide als een krachtige stof die vergelijkbare voordelen biedt zonder de hevige bijwerkingen. Haar eigen filosofie is gericht op het koesteren van het huidmicrobioom en het intact houden van de huidbarrière, in plaats van het constant prikkelen van de huid. “Ik geloof meer in vriendelijkheid voor je huid dan in agressieve methodes,” aldus Monique. Dit betekent niet dat retinol voor niemand werkt; voor sommige huidtypes is het een wondermiddel. Maar het is cruciaal om te beseffen dat ‘no pain, no gain’ niet altijd opgaat in de huidverzorging.

Een gezonde, weerbare huid bereik je vaak beter door bescherming en voeding dan door continue stimulatie die de natuurlijke telomeren en celkwaliteit mogelijk onder druk zet.

The post Retinol-hype voorbij: waarom mildheid soms beter werkt dan agressieve celvernieuwing appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

onveiligheid
Dat onderscheid vormt de kern van haar nieuwe boek The Biology of Safety.

Veel kennis over stress en trauma richt zich op de invloed van ervaringen op het zenuwstelsel. Een onveilige jeugd, langdurige stress of traumatische ervaringen kunnen het lichaam gevoeliger maken voor gevaar. Maar volgens Yvonne is dat slechts één deel van het verhaal.

Veiligheid is ook lichamelijk

Niet alleen gedachten en ervaringen geven signalen van gevaar. Ook infecties, toxinen, weefselschade, energietekort en verstoringen in cellulaire processen kunnen het lichaam in een staat van verdediging houden.
Iemand kan zich dus mentaal rustig voelen, terwijl het lichaam biologisch nog steeds alarm slaat. Andersom betekent een gevoel van rust niet automatisch dat de bron van het alarm verdwenen is. Verbinding, ademhaling, oxytocine en endorfines kunnen het alarmsignaal dempen, maar demping is iets anders dan het wegnemen van de oorzaak.

Cortisol is maar één deel van het verhaal

Bij dreiging worden onder andere adrenaline en cortisol ingezet. Daarbij is niet alleen van belang hoeveel cortisol iemand maakt, maar ook hoe goed cellen op dat signaal kunnen reageren.
De glucocorticoïdreceptor speelt daarin een belangrijke rol. Genetische aanleg, langdurige stress, ontsteking en de toestand van de cel kunnen deze route beïnvloeden. Daardoor kan dezelfde hoeveelheid cortisol bij verschillende mensen een andere uitwerking hebben.
Dat helpt ook verklaren waarom zenuwstelselregulatie bij de ene persoon veel effect heeft en bij een ander onvoldoende is.

Waarom reguleren niet altijd genoeg is

Technieken die het zenuwstelsel helpen reguleren kunnen zeer waardevol zijn. Maar wanneer het lichaam nog steeds signalen ontvangt van bijvoorbeeld een infectie, toxische belasting of cellulaire verstoring, kan alleen leren ontspannen onvoldoende zijn.
Er bestaat geen universele route naar herstel. Bij de ene persoon ligt de belangrijkste ingang bij trauma en zenuwstelselregulatie, bij een ander bij een infectie, voeding, stofwisseling of verminderde cellulaire regelcapaciteit.
Met The Biology of Safety wil Yvonne van Stigt het begrip veiligheid daarom verbreden. Wat heeft een lichaam nodig om niet alleen veiligheid te ervaren, maar biologisch weer voldoende veilig te zijn om te kunnen herstellen?

The post Van geboortetrauma tot chronische ziekte: wanneer je biologische veiligheidssysteem faalt appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 08-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 08-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 01-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 01-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Granen
“Ik probeer met mijn boeken de monocultuur van tarwebloem te doorbreken en de lezer op het spoor te brengen van die enorme diversiteit die we over de hele wereld kennen,” aldus Peter. Van gierst en rogge tot teff en amarant; deze oude granen zijn, mits correct bereid, een gezonde en voedzame basis voor elke maaltijd.

De zeven hoofdgranen

In zijn werk onderscheidt Peter zeven hoofdgranen die wereldwijd de basis vormen van voeding: tarwe (en zijn familieleden), gerst, rogge, haver, rijst, mais en gierst. Daarnaast is er een grote familie van kleinere, vaak vergeten granen. Het probleem zit hem niet zozeer in het graan zelf, maar in hoe we het consumeren. De moderne keuken leunt zwaar op geraffineerde tarwebloem, waarbij de voedingsstoffen zijn verwijderd en er een ‘leeg’ koolhydraat overblijft. Door te variëren met volkoren oergranen krijg je juist een rijk palet aan mineralen, vitaminen en vezels binnen.

De WKW-methode: weken, koken, wellen

De sleutel tot de verteerbaarheid en voedingswaarde van granen ligt in de bereidingswijze. Peter introduceert de WKW-methode: Weken, Koken, Wellen. Veel mensen slaan het weken over of laten het graan niet ‘wellen’ (nagaren), wat kan leiden tot spijsverteringsklachten. “Het wellen is een essentiële handeling. Het graan krijgt in die warmte zijn ontsluiting; het gaat als het ware van zijn slot af,” legt Peter uit. Door de pan na het koken van het vuur te halen en afgedekt te laten staan (eventueel in een hooikist), gaart het graan door en wordt het zacht en goed verteerbaar. Harde granen als rogge hebben hier uren voor nodig, terwijl gierst aan een halfuur genoeg heeft.

Fytinezuur neutraliseren voor mineralenopname

Een cruciaal onderdeel van het weken is het afbreken van fytinezuur, een stof die van nature in zaden en granen zit als beschermingsmechanisme. Fytinezuur bindt mineralen zoals ijzer en zink, waardoor je lichaam deze niet kan opnemen; het werkt als een ‘anti-nutriënt’. “Hoe meer tijd je de bereiding geeft, hoe beter het fytinezuur wordt afgebroken,” stelt Peter. Door granen vooraf te weken in de kookvloeistof, start dit proces al, waardoor de mineralen beschikbaar komen voor je lichaam. Het is een simpel tijdsinvestering die het verschil maakt tussen een maaltijd die zwaar op de maag ligt en een die je voedt en energie geeft.

The post Variatie en de juiste bereiding maken granen gezond appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 24-09-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 24-09-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Berberine
“Het helpt onze bloedsuiker normaliseren, het is uitstekend voor de spijsvertering en het heeft een cruciale, maar vaak onbekende, rol voor onze hersenfunctie,” legt Casper uit. In tegenstelling tot veel supplementen die slechts op één doelwit werken, beïnvloedt berberine fundamentele processen in het lichaam die essentieel zijn voor een lang en gezond leven.

De AMPK-sensor: de sleutel tot anti-aging

De primaire werking van berberine op de bloedsuiker verloopt via de activering van een specifieke energiesensor in de cel, genaamd AMPK. Casper noemt dit molecuul “de eerste dominosteen van anti-aging”. Wanneer deze sensor activeert, geeft het de cel het signaal dat er energie nodig is, waardoor glucose efficiënter uit het bloed wordt opgenomen en omgezet in energie in plaats van opgeslagen als vet. Dit mechanisme maakt berberine tot een krachtig hulpmiddel voor mensen met insulineresistentie of diabetes type 2. Bovendien helpt het om de trek in suikers te verminderen, omdat de cellen zich verzadigd voelen. “Mensen die berberine nemen, merken vaak dat ze na een paar weken makkelijker kunnen vasten of nuchter kunnen bewegen, omdat de energiedip uitblijft,” aldus Casper.

Herstel van de darmbarrière en microbioom

Naast de metabole voordelen is berberine een therapeutisch krachtig middel voor de darmen. Het werkt effectief tegen pathogene bacteriën zoals Helicobacter pylori en remt de groei van ongunstige schimmels en gisten, terwijl het tegelijkertijd de groei van goede bacteriën zoals Bifido en Lactobacillus stimuleert.
Een van de meest waardevolle eigenschappen is het vermogen om de ‘tight junctions’ in de darmwand te versterken. Deze verbindingen fungeren als kabels die de darmcellen bij elkaar houden; als ze verzwakken, ontstaat er een ‘lekkende darm’ (leaky gut), wat leidt tot systemische ontstekingen. “Berberine doet de deur dicht, waardoor de darmen weer integer worden en er minder ontstekingsstoffen in de bloedbaan komen,” verduidelijkt Casper. Dit effect is niet beperkt tot de darmen, maar beschermt ook de bloed-hersenbarrière.

Neuroprotectie en stemming

Het derde, vaak onderschatte werkingsgebied van berberine is het centrale zenuwstelsel. De stof werkt als een natuurlijk antidepressivum door het proces van synaptogenese te stimuleren: de vorming van nieuwe verbindingen (synapsen) tussen neuronen. Casper vergelijkt het met “een potje Pokon, maar dan voor je brein”.
Daarnaast remt berberine ontstekingsprocessen in de hersenen, bijvoorbeeld na een hersenschudding of door chronische stress, en beschermt het tegen de negatieve effecten van alcohol en bepaalde medicijnen. Opmerkelijk is ook dat het de verslavingsgevoeligheid voor nicotine kan remmen.

Voor optimale resultaten adviseert Casper een therapeutische dosering van twee keer daags 500 mg, bij voorkeur ingenomen bij het opstaan en later op de dag, om de bloedsuiker en het energieniveau stabiel te houden.

The post Berberine: natuurlijke krachtpatser voor bloedsuiker, darmen en brein appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

magnetron
“Ik heb geen magnetron en die komt er ook niet in,” stelt ze beslist. Haar terughoudendheid is gebaseerd op zowel de invloed van microgolven op de voedingswaarde als de potentiële risico’s van de straling zelf. Hoewel het apparaat veilig lijkt door de zogenaamde kooi van Faraday – het gaas in het deurtje dat de straling binnen moet houden – wijst Anna op een belangrijk detail: vuil op het glas kan deze bescherming doorbreken, wat bij veelvuldig kijken naar het opwarmende eten schadelijk zou kunnen zijn voor de ogen.

Verlies van vitale voedingsstoffen

Een van de belangrijkste bezwaren tegen de magnetron is het effect op de kwaliteit van het voedsel. Onderzoek toont aan dat het opwarmen met microgolven leidt tot een significant verlies aan vitaminen, met name vitamine B12 en vitamine C. Ook fytonutriënten – de beschermende plantaardige stoffen die ons helpen ziekten te voorkomen – nemen af.
Anna legt uit dat de microgolven de moleculen in het voedsel in snelle beweging brengen, wat warmte genereert, maar dit proces verloopt ongelijkmatig. “Ik merkte ooit in een restaurant dat een appeltaartje uit de magnetron van binnen nog ijskoud was,” vertelt ze. Bij vlees kan deze ongelijkmatige verhitting zelfs leiden tot een snellere oxidatie van cholesterol, wat het minder gezond maakt.

De frequentie van voedsel verstoord?

Naast de chemische veranderingen speelt ook het energetische aspect een rol in de visie van Anna. Alles in de natuur, inclusief vitaminen en mineralen, heeft een eigen natuurlijke frequentie of trilling. De intense en onnatuurlijke microgolfstraling zou deze fijne frequenties kunnen verstoren. “Ik kan me voorstellen dat wanneer er een onnatuurlijke invloed is op de frequentie van voedingsstoffen, het effect daarvan in ons lichaam anders is,” geeft ze aan. Hoewel hierover in de conventionele literatuur minder harde data is, vormt dit principe voor haar een extra reden om te kiezen voor natuurlijke bereidingswijzen.

Kies voor traditioneel opwarmen

Het advies van Anna is duidelijk: bereid en warm je voedsel zo natuurlijk mogelijk op. Een gewone oven, een heteluchtoven of een gasfornuis verwarmt het voedsel geleidelijk en gelijkmatig, zonder de intense microgolfstraling die de structuur en frequentie van het eten kan aantasten.
“Opwarmen in een gewone oven is geen enkel punt,” benadrukt ze. Door te kiezen voor deze traditionele methoden, behoud je niet alleen meer vitaminen en smaak, maar vermijd je ook de potentiële risico’s van straling en de vorming van ongewenste oxidatieproducten in je voedsel.

The post De magnetron: gemak met een verborgen prijs voor je gezondheid appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

PCOS
De diagnose wordt gesteld bij twee van de drie symptomen: een onregelmatige cyclus met weinig eisprongen, cysten op de eierstokken en een verhoogd testosterongehalte. “Het hangt heel erg samen met insulineresistentie, waardoor de cyclus uit balans gaat,” stelt Ralph. Dit geldt voor zowel vrouwen met overgewicht als voor ‘lean PCOS’-patiënten: slanke vrouwen die toch insulineresistent zijn.

De paradox van de slanke vrouw met PCOS

Bij vrouwen met overgewicht is de link met insulineresistentie vaak logisch en is afvallen een belangrijke remedie. Bij slanke vrouwen ligt de oorzaak echter vaak subtieler. Hier speelt chronische stress en een verhoogde ontstekingsactiviteit, soms door voedselovergevoeligheden, een hoofdrol.
“Je zou denken dat slanke vrouwen niet insulineresistent zijn, maar dat kan dus ook voorkomen,” aldus Ralph. Vaak is het niet zo dat deze vrouwen te veel suiker eten waardoor ze resistent worden, maar andersom: door stress en ontstekingen ontstaat de resistentie, wat vervolgens de trek in suikers verhoogt. Het meten van de HOMA-IR-waarde (een berekening based op nuchtere glucose en insuline) kan deze verborgen weerstand tegen insuline aan het licht brengen.

Stressbestendigheid versus stressbelasting

Een cruciale factor bij ‘lean PCOS’ is chronische stress. Ralph benadrukt dat stress niet alleen gaat over een volle agenda, maar over de balans tussen stressbelasting en stressbestendigheid. Veel vrouwen met PCOS hebben een lage stressbestendigheid, omdat fundamentele levensbehoeften niet worden vervuld.
“Als je niet vanuit passie werkt, geen voelende contacten hebt, jezelf niet nuttig voelt of geen zingeving ervaart, stort je stressbestendigheid in,” legt hij uit. Hierdoor kan zelfs een lichte belasting leiden tot een burn-out of hormonale ontregeling. De oplossing ligt niet in ‘niets doen’, zoals soms geadviseerd wordt, maar in het actief verhogen van de weerbaarheid door leven en leefstijl weer in lijn te brengen met persoonlijke behoeften aan verbinding, groei en zingeving.

Leefstijl als medicijn

De aanpak van PCOS vereist dus een brede blik. Naast voeding en beweging om de insulinegevoeligheid te herstellen, is het essentieel om de psychologische en existentiële oorzaken van stress aan te pakken.
Ralph adviseert om te onderzoeken wat energie kost en wat energie geeft. “Vaak kom je erachter dat de dingen die je energie kosten, niet je behoeftes vervullen, en de dingen die energie opleveren juist wel,” zegt hij. Door hier bewust keuzes in te maken, kunnen vrouwen hun stressbestendigheid vergroten en hun hormonale balans van binnenuit herstellen, ongeacht hun gewicht.

The post PCOS: een mogelijk signaal van insulineresistentie en stress appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

ergothioneïne
“Dit is een uniek aminozuur en een zeer krachtige antioxidant die het lichaam niet zelf kan aanmaken,” legt hij uit. Omdat we deze stof volledig via de voeding moeten binnenkrijgen, is het regelmatig consumeren van paddenstoelen of het nemen van een supplement een strategie die steeds meer aandacht verdient in de preventieve gezondheidszorg.

Bescherming voor huid en hersenen

De kracht van ergothioneïne ligt in zijn vermogen om cellen te beschermen tegen oxidatieve stress, een belangrijke oorzaak van veroudering. Onderzoek suggereert dat de stof de huid beschermt tegen schade door UV-straling, wat op lange termijn rimpels en ouderdomsvlekken kan voorkomen.
Maar het effect reikt dieper dan alleen de buitenkant. “Er wordt veel onderzoek gedaan naar de werking op het brein,” vertelt Wouter. “Het zou de progressie van neurodegeneratieve ziekten zoals Alzheimer kunnen vertragen of uitstellen.” Deze beschermende werking maakt ergothioneïne tot een veelbelovende kandidaat voor ‘longevity’, het verlengen van de gezonde levensduur.

De mitochondriale batterij opladen

Een cruciaal werkingsmechanisme van ergothioneïne is de bescherming van de mitochondriën, de energiecentrales in onze cellen. Wouter vergelijkt mitochondriën met windmolens of zonnepanelen: “Naarmate we ouder worden, neemt niet alleen het aantal af, maar ook de kwaliteit. Ze leveren minder energie.” Omdat energieproductie vrije radicalen genereert, zijn antioxidanten nodig om de mitochondriën heel te houden. Ergothioneïne lijkt hierin een unieke positie in te nemen, mogelijk werkend op plekken in de cel waar andere antioxidanten zoals vitamine C of E niet komen. “Het houdt de kwaliteit van je energiefabriekjes op peil,” aldus Wouter.

Medicinale paddenstoelen versus de gewone champignon

Hoewel ergothioneïne in diverse paddenstoelen voorkomt, maakt het een verschil welke soort je kiest. De standaard champignon uit de supermarkt bevat de stof, maar medicinale soorten die op bomen groeien, zoals shiitake, oesterzwam, reishi en chaga, zijn vaak rijker aan werkzame stoffen.
“Deze ‘boompaddenstoelen’ zijn next level ten opzichte van de gewone champignon,” stelt Wouter. Voor wie niet dagelijks van deze smaken houdt, kan een supplement met ergothioneïne een goed alternatief zijn, al is het eten van een gevarieerd palet aan paddenstoelen altijd de voorkeur vanwege de synergie met andere stoffen zoals bèta-glucanen.

The post Ergothioneïne: uniek ‘anti-aging’ aminozuur uit paddenstoelen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

The post 17-09-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.